4 วันที่รพ.ผ่านไปไวไม่รู้เรื่อง แม่จำได้ว่าพอคลอดปันๆ แล้ว พยาบาลให้แม่สังเกตอาการประมาณ ชม. นึงจึงพากลับห้อง ไปถึงมีญาติๆ เต็มไปหมด แล้วสักพักป้าเมย์ก็พาปันๆ มาหาแม่ ปันๆ ห่อผ้ามาตัวแด๊งแดง แล้วก็ตัวเล็กกาติ๊ดเดียวเองลูก ป้าเมย์ให้มาดูดนม แม่ก็อุ้ยๆ อ้ายๆ ยังรู้สึิกตัวหนักอยู่เลย แต่ยังไม่รู้สึิกเจ็บอะไร ปันๆ ดูดนมท่านอน ตั้งใจดูดมากเรยย ทำให้แม่มีกำลังใจขึ้นมากกับการให้นมแม่ให้สำเร็จ ตลอดที่อยู่ รพ. ทุกอย่างค่อนข้างเป็นตามตาราง ปันๆ มาให้นมทุกๆ 2-3 ชม. ทั้งกลางวันกลางคืน แม่แทบไม่ได้นอนเลย เนื้อย เหนื่อย แต่ก็ทนจ้ะ วันที่ 2-3 เป็นวันที่ความเครียดเริ่มพุ่งขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากเริ่มเจ็บแผล แม่ซัดยาแก้ปวดตลอดเวลา ตามคำแนะนำของป้านีย์ คือไม่ต้องรอให้ปวด พอใกล้ถึงเวลาที่พยาบาลบอกว่าจะปวด ก็กินยาล่วงหน้าไปเลย ช่วยได้มาก โดยเฉพาะบรรเทาอาการปอดแหกถาวรของแม่ ฮ่าฮ่า พ่อเข้าใจดี ก็หนับหนุนเต็มที่เรยย
ความเครียดที่สอง ครือ ปันๆ ดูดนมไม่รู้ได้นมหรือเปล่า เพราะดูลูกเริ่มหงุดหงิด เหมือนกินนมไม่ได้ดั่งใจ แล้วบางทีก็หลับไปไม่ดูดซะงั้น ก็กรั๊วกรัววว่าปันๆ จะไม่ได้นม ตามฟอร์มแม่ก็เริ่มบอกพ่อว่าให้ตั้ง cutoff time ไว้นะ ถ้าถึงเวลาแล้วยังไม่มีน้ำนมอีก ก็จะเตรียมนมวัวเลย (ใจเสาะจริงๆ เรา) แต่พ่อเป็นแม่ทัพเอก บอกให้ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งรีบเปลี่ยนกลยุทธ์ ยังไม่ถึงเวลา ดีนะคะ ที่สามีอิฉันเป็นผู้หนักแน่นแบบนี้ ไม่ง้าน ปันเอ๋ย คงไม่ได้ซบอกแม่อยู่อย่างนี้หรอกฮ้า
ความเครียดที่สาม ไม่กล้าบอกใครหรอกตอนนั้น ครือว่า อิช้านปอดแหกอีกไม่กล้าอุ้มลูก ก็ so delicate ซะขนาดน้าน ตัวเล็กกะจิ๊ดเดียวเอง คอก็ง่อนแง่น กลัวทำตก กลัวเจ็บ กลัวไปซะหมด (บอกแล้วว่าปอดแม่ไม่ค่อยแข็งแรง) แต่ก็อีก พ่อช่วยเรียกความมั่นใจกลับมาเกินร้อย ก็ดูๆ ไปแล้ว เฮียช้างแกอุ้มได้ ทำไมอั๊วจาอุ้มม่ายล่ายว๊า ประมาณวันที่สาม แม่ก็เรยฮึดสู้ อุ้มแล้วอุ้มอีกเลยวุ้ย
พี่อุ๊มาอยู่กับเราด้วย สร้างความคุ้นเคยกับปันๆ แระก็ทะมัดทะแมงใช้ได้ๆ
Up รูปมาให้ดูว่ามีใครมาเยี่ยมปันๆ บ้าง นี่เพียงแค่ส่วนนึงนะลูก ที่สงกะสัยครือแม่จำได้ว่าอี๊เจี๊ยบกับกู๋จูล่งมา 2 รอบนิ แต่ไม่ยักกะมีซักรูปเรยย เอาเป็นว่าไม่มีรูปถ่ายมายัน แต่อยู่ในฟามทรงจำป๋มระกันน๊า 
No comments:
Post a Comment