ความทรงจำสีจางๆ

ณ หัวหิน พ.ศ. 2552
ครูสอนว่ายน้ำคนแรกของผมชื่อพี่

หลิว พี่เค้าอายุ 2 ขวบ 4
เดือนแล้ว ห่างจากผมตั้งปีนึงแน่ะ พ่อพาผมลงน้ำทะเลแต่คลื่นซัดฝั่งช่างน่ากลัวเกินกว่าผมจะทนทานได้ แม่เลยต้องอุ้มผมขึ้นมาจากทะเลนั่น จริงๆ แล้วอาจเป็นเพราะพรหมลิขิตมากกว่า เพราะผมได้มาลงน้ำสระและพบกับ ... พี่หลิว
ผมคงจะสับสนอะไรบางอย่างเพราะตอนแรกผมก็ไม่กล้าลงสระน้ำ แต่แม่กะพ่อก็ยืนยันพาผมลงสระจนได้ และแล้วพี่หลิวก็เข้ามา พี่ชวนผมบอกว่าอย่ากลัวเลย ว่ายน้ำสนุกออก ค่อยทำให้ผมคลายความเครียดลงบ้าง ผมจึงหยุดร้องไห้ และเริ่มกล้าที่จะปล่อยตัวให้ลอยน้ำอย่างช้าๆ พ่อจับผมอยู่ไม่ห่าง แต่ผมชักจะนึกสนุกขึ้นบ้างแล้วซี สักพักพ่อเอาห่วงยางให้ผมจับ พี่หลิวใจดีจับห่วงยางเป็นเพื่อนผมด้วย ค่อยๆ ปลอบใจให้ผมหายกลัว และแล้วพ่อก็จับผมใส่ในห่วงยาง มันหลวมนิดหน่อยเพราะผมตัวเล็กเหลือเกิน แต่ผมหายกลัวแล้ว พี่หลิวก็อยู่ในห่วงยางเหมือนกัน ผมแค่ต้องเตะขาตุบๆ อย่างที่พี่หลิวทำ พ่อดูเหมือนจะดีใจใหญ่ที่ผมทำได้แล้ว ผมรู้สึกภูมิใจอย่างมาก ในสระมีน้ำตกด้วย ผมชอบมากๆ ขอบคุณพี่หลิว พี่สาวแสนดี ครูสอนว่ายน้ำคนแรกของผม