คุณแม่กำลังจะพาน้องปันเข้านอน ทำเป็นกิจวัตรประจำวันเหมือนกันทุกๆ วัน หลังจากไหว้พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ และขอพรพระ ไหว้คุณปู่คุณทวดแล้ว ปันก็จะเดินเข้าห้องนอน ระหว่างนั้นเกิดคิดถึงหมีพูห์ตุ๊กตาตัวโตที่แม่วางไว้ข้างเตียงจึงร้องออกมาอย่างลิงโลดว่า "พู พู" (ประมาณว่า จะได้เจอพูห์แล้ว)
คุณแม่ได้ยินดังนั้น จึงรีบพาน้องปันเดินไปหาหมีพูห์ที่วางหลบไว้ข้างๆ เตียง แต่จะเข้าไปตรงๆ ก็คงไม่หนุก จึงใช้มุกให้จ๊ะเอ๋กัน
"จ๊ะเอ๋ หมีพูห์" ปันดีใจใหญ่ที่เจอพูห์ "พู พู" แม่พาเดินไปใกล้ รีบวิ่งเข้าไป พอใกล้จะถึง อ๊ะเปลี่ยนใจซะงั้น (กลัว) วิ่งมากอดแม่และบ่น "ตัวโตมากๆ"
คุณแม่ได้ยินดังนั้น คิดว่าควรฝึกให้ลูกกล้าหาญ จึงฝืนพาปันเดินไปหาหมีพูห์อีก "ตัวโตมากๆ ตัวโตมากๆ" เสียงบ่นระงมมีอยู่เป็นระยะ
คุณแม่ไม่ท้อแท้ จับหมีพูห์ขึ้นมานั่งบนเตียง และจับปันนั่งเผชิญหน้ากับหมีพูห์ เด็กน้อยกล้าๆ กลัวๆ แต่ยอมนั่งโดยดี
ทันใดนั้น หมีพูห์ตุ๊กตาตัวนิ่มทรงตัวไม่อยู่ ล้มตัวลงมาข้างหน้า เอาหัวโขกกับหัวปันๆ พอดี
หนูน้อยตกใจสุดขีด รีบคลานมากอดแม่ พร้อมย้ำถึงข้อประหวั่นในใจอีกครั้ง ...
"ตัวโตมากๆ"
No comments:
Post a Comment