พัฒนาการเดือนที่ 7-8

ปันๆ เริ่มออกอาการติดแม่อย่างเห็นได้ชัด (Separation Anxiety) และมีอาการกลัวคนแปลกหน้า โดยเฉพาะถ้าคนแปลกหน้าแล้วยังมาทำเสียงดังเนี่ยจะ Hurt มาก ร้องไห้จ้าา พ่อกับแม่ก็กลัวว่าจะเข้ากับคนยากเหมือนในตำราบอกรึป่าว ก็เอาไปทดลองเรียนจิมโบรีมาคลาสนึง โอ้โห... ดีว่าึคลาสแรกไม่เสียตัง ก็ปันๆ เล่นเกาะพ่อเกาะแม่เป็นชะนี ใครมาพูดด้วยก็ร้อง ใครส่งเสียงดังก็ร้อง หึหึ เล่นเอาเบบี๋คลาสเมทของหนูงงๆๆ (เป็นรายว๊าา) เอาเถอะ พ่อกะแม่ไม่เครียดหรอก We go at your pace. แต่ก็มีแอบถามหมอสุธีราว่าเป็นไรอ๊ะป่าว หมอว่าเป็นงี้แหละ ให้เอารูปญาติๆ ชี้ให้ดูบ่อยๆ ไม่ต้องเอาไปจิมโบรีให้เสี่ยงติดเชื้อโรค เด๋วโตก็หายเนาะ ตอนนี้ให้เล่นกะกระจกไปก่อนให้คุ้นชินกับการเล่นกับเบบี๋อีกคน (หลอกลูกนี่หน่า โตจะโกรธกันมั้ยเนี่ย) อาโผ่ให้เรียกว่า “ถุ่งเหงี่ยนๆ” แปลเป็นภาษาปะกิดเก๋ๆ ว่า “Peer” ทุกเช้ามาแม่เลยฝึกให้ยิ้มหวานให้ตะเองในกระจกทีนึง

ยังคงไม่ชอบการสระผมเอามากๆ ร้องแว้กทุกครั้งที่นึกขึ้นได้ (แม่เห็นบางทีก็ลืม เล่นกับพี่อุ๊เพลินหรือไม่ก็ดูนู่นนี่ พอแม่เข้าไปทัก โอ้โห ปันเก่งจังสระผมไม่ร้องไห้เลยนึกขึ้นได้ เออจริงว่ะ สระผมอยู่นี่หว่า แว้กๆๆๆๆ – หมายฟามว่าไงฟะ!) เด๋วนี้ไม่ค่อยจะอยู่เฉยให้เปลี่ยนเพอส์ หรือเปลี่ยนเสื้อผ้า จะคืบไปนู่นไปนี่ ต้องเอาของ (เล่น) ให้เล่น เช่น ฝากระป๋องน้ำ วันก่อนปรากฏว่าปันคว่ำ แล้วเอาฝาวางไว้ที่พื้นด้านหน้า เล่นๆๆๆ แล้วคิดไงไม่รู้ เอาหน้าจิ้มลงไป คงแรงพอสมควร เพราะร้องจ๊าก ปากเจ่อแล้วก็แตกมีเลือดไหลนิดนึงด้วย แม่ไม่อยู่บ้านกลับมาเห็นหน้าจ๋อยๆ โถๆ ต่อไปนี้อดเล่นฝากระป๋องน้ำแล้วจ้า

ปันยังคลานไม่ได้ คืบได้คล่องแล้ว แต่ไม่ค่อยชอบคืบ (มันคงเจ็บอ่ะเนอะ) เวลาให้คืบหยิบของเล่นจะยอมทำ 2-3 ครั้ง หลังจากนั้นจะขี้เกียจ แล้วร้องอ้อนวอนให้แม่หยิบให้ ถ้าแม่หยิบให้จะยิ้มหวานเป็นการตอบแทน ถ้าไม่หยิบให้ก็จะคืบไปเอา แต่จะบ่นไปด้วยตลอดทาง ประมาณว่า แหม... แค่เนี้ย แม่หยิบให้ไม่ได้เหรอ ต้องให้ปันลำบากไปหยิบเองด้วย อะไรทำนองนี้ (เข้าใจว่าได้นิสัยแม่มาเต็มๆ) แต่ชอบกระโดดเป็นชีวิตจิตใจเลยค่ะ ให้โดดนานเท่าไหร่ไม่มีถอย สู้กับจิงโจ้ได้สบายๆ เดือนนี้ต้องปรับระดับที่นอนในเพลย์เพนลงแล้วด้วย เพราะปันแอบเกาะยืน (เกือบ) ได้แล้ว ตอนนี้เลยต้องนอนกลางวันในคอกเพลย์เพน บางทีพี่อุ๊จับนั่งเล่นอยู่ในคอกคนเดียว ดูโดดเดี่ยวยิ่งนัก แต่ตอนนี้ก็ยังดีกว่าให้มาคลานแข่งกับเห็บที่พื้นนะจ๊ะ รอแม่กำจัดเห็บของอ้ายปิ๊ดปี๋ออกไปจากบ้านให้ได้ก่อนเด้อค่ะ

จับปูดำได้ แต่ไม่ค่อยจะยอมจับ ต้องอารมณ์ดีๆ จริงๆ หรือเวลา Confused เช่น กำลังงอแงๆ แม่จับข้อมือปุ๊บ ก็กำมือกางมือจับปูดำ และก็นึกได้ เฮะ ร้องไห้อยู่นี่ แม่เปลี่ยนเรื่องนี่หว่า แง้งๆๆๆ ไม่เอาไม่จับ กลายเป็นโกรธหงุดหงิดไปซะงั้น

ตอนนี้ทานอาหารได้เก่งแล้ว แต่แปลกคือเวลาทำอะไรหวานๆ หน่อย จะทานได้น้อย เคยต้มผักโขมกับตับหมู แม่ชิมแล้วยังว่าขม แต่กลับทานเอาๆ ที่แปลกคือฟันยังไม่ขึ้นนะค้าบ แต่แม่ว่าดีแล้วแหละ จะได้ไม่กัดแม่เวลากินนมเนาะ ไว้รอใกล้ๆ จะหย่านมก่อนก็ได้ค่อยขึ้นมานะจ๊ะฟันจ๋า